?

دکتر فرمودند چرا؟
عرض کردیم مغزمان فرمان نداد، نمیدهد
علامت سوال گذاشتند برای بررسیِ بیشتر

Society

یعنی من احمقم فک میکنم دچار تحول شده جامعمون ، جامعه ای که هنوز اندر خم کوچه ی تبعیض به خاطرکلاس و طبقه ی اجتماعیه
وقتی یه معتاد بغل بقیه میشینه و بقیه خودشون رو جمع میکنن
وقتی دَرِ همون اتوبوسی که توش سوار پیاده میشم رو صورت پسرای دست فروش بسته میشه و من لالم
اینا رو یه مرفح بی درد نمیگه که حالاانگار هیچ مشکلی نداره چسبیده به دری وری
کسی میگه که تو چشم پسر نفرت رو دید
تو صورت معتاد حقارت و بیچارگی رو دید
بعد هی بیام برم بِپِلِکم قاطیِ این ان جی او،‌اون پایگاه
که زرشک

Ev.Night

هر شب تا صبح
هی فکرا تو سرم چرخ میزنن، میرقصن
دستام سنگین میشن، از تنم کنده میشن، میرن فرو توی زمین
خودم میمونم که نا ندارم پا شم

Documentary, Memorial or what?!!!!!!!!!!!!!

انتقادا و نظرا در مورد مستند مانندی که برای فریماه فرجامی توی هفت پخش شد رو بعد از اشارات پارازیت دنلود کردم و دیدم
اصولا جیرانی وجیرانی ها توی مملکت ما زیادن که خودشون رو پرفکت میدونن و نمیتونن برای دیگران ارزش قائل شن، خدا کنه همیشه تارخ و تارخ هایی باشن که بزنن تو دهنشون
اینو نوشتم چون دلم گرفت

So

مسیری که میرم تا برسم مدرسه پیش خل ودیوونه های گوگولی مگولیم رو اگه هر کی یکی دو بار بره به گا میره!‌ ولی من فان کردمش.
همه مسیر اتوبوس خوره و من اگه خیلی خیلی دیرم باشه هم مجبورم با صبر و شکیبایی منتظر اتوبوس بشینم؛ اوایل با گاز و لگد و فحش سعی داشتم آدمای اتوبوس سوار رو که واسه 50 تا تک تومنی ارزون تر مسیر یه دیقه ای با تاکسی رو نیم ساعت با اتوبوس طی میکنن رو متجدد کنم!‌ ولی حالا با یه هدفون تو گوشم یه جوری با خودم حال میکنم که انگار تو ماشین تنهام
تو قسمت نهایی یه تیکه از مسیر، پیاده رویِ پونزده الی بیست دیقه ای داره که تنوع چندانی توش نیست، مغازه ها همیشه همون قدر قدیمی و کثیفن و حتی دو سه تا فقیری که همیشه بیست سی قدم همدیگه نشستن هیچ تکونی نمیخورن؛ هر روز مثل دیروز

یه پیرمردی هست که قیافه ی خیلی گوگوری داره و امروز فهمیدم لهجشم مث خودش بانمکه، دو ساله از جلوش رد میشم و دوست داشتم بشینم پیشش باهاش حرف بزنم ببینم این همه آدم رنگ به رنگی که میان میشینن پیشش، میخندن، گریه میکنن و میرن چی پچ پچ میکنن باهاش.
یه بساط داره از لیف و دستمال جیبی و شونه دنده ریز واسه موهای مردونه تا شرت و عرق گیر، سه چهار تا جوون ریشو و چندشم همیشه دورشن که یکی از دلایل اصلی ای کهاکراه میکنی بری سمتش همونان؛ ولی وقتیمیری جلومیبینی آدمای با شعورین که میدونن باید خلوتت رو رعایت کنن.
شاگرد فلانیه که خرش میره ولی وقتی بهش میگی، میگه: من کیم؟ هیچی نیستم
میگه خوبی؟ میگی مرسی
میگه بگو الحمد لله
لبخند میزنه و دوست داری زندگیتو براش بریزی بیرون
واست یه تیکه موکت پهن میکنه پیش خودش
ولو میشی رو زمین و یادت میره کنار میدونی، مردمی هست، خیابونی هست
یه کشف دیگه این طوری داشتمکه الان فقط یادگاریاش مونده تو مغزم و سعی میکنم از یادم نره
حالا شده یه سوم اون هیکلی که بود، دستاش میلرزه، میگن سوی چشماش رفته، هر روز یه جور شکنجه میشه
میگن به نظر داغون میرسه ولی وقتی شروع میکنه به حرف زدن همون اقتدار و آرامش تو حرفاش هست
دلم واسه روزایی که چمباتمه میزدم گوشه حیاط خونش که فقط پیشش باشم تنگه

Silence

کلیپ سکوت فرهانی رو میدیدم
هرچند از شخصیت وصدا و خاندانش همچین خوشم نمیاد ولی کلیپ لعنتی ای بود
فکر کردم اونی که یه انسان روخونین مالین تو اون روزای کذایی گرفت رودوشش، منی که تا حالا خون ندیده بودم سر بغل دستیم رو دیدم که شکافت و خونش پاچید ، اونی که اینا رو تو فیلمو کلیپ میبینه، هر روز متنفر تر نمیشه؟‌ چند بار تو تاریخ باید مردم ما جونشون رو بذارن کف دستشون برن جلوی تیر؟
اگه کسی نباشه که تیر بزنه مگه کسی تیر میخوره؟
سرمون رو میکنیم توبرف نمیبینیم که همین همسایمون که هر روز داره با لبخند بهمون سلام علیک میکنه پای منافعش بیفته سر تفنگشو میذاره بیخ گلومون
!

F.cked

دلم تنگ شده واسه روزایی که سگ چرخ میزدیم و به هر چیز چرندی هر و کر میزدیم! اون آدما مردن، شاید منم شدم یه کس خولی که همیشه ازش فرار میکردم!

PUFFFFF

حالا که دوست دارم یکی دستمو بگیره بیاد بشونتم و یه طور سوالیه خیلی غلیظ ازم بپرسه که " هی ... داری با زندگیت چیکارمیکنی؟ " همه دارن سر یه جشن که یه روز میخواد وقتمو بگیره میزنن تو سر هم و من رو له میکنن زیر دست و پاشون! از همون عاقل عاقله تا همونی که هیچ وقت نمیشه روش حساب کرد!

Execute

تو صفحه اول کیهان که عکس صحنه های شورش مردم رو دیدم دوست داشتم گریه کنم، برکناری دیکتاتوری همه جا خوبه و نشانه ظهور امام زمانه ولی توایران!!
شنیدم صبح رادیو فردا میگفت 7 نفر تو اهواز، 3 نفر ارومیه و... اعدام شدن. نمیدونم اینا میفهمن اعدام 7 نفر یعنی پایان تلخ برای داستان زندگی 7 تا انسان؟ یا فله ای کارمیکنن!؟

Anyway wished I had a power to delete yesterday from the history of my life

Dance

من اگه تاچهل سالگی هم باله رو دورمیزدم بازم میومد تو برنامه ی زندگیم
الانم خیلی داره حال میده

جرم این است

میدونید وقتی میشنوم فلانی مرد، هواپیمای فلان جا سقوط کرد، علیرضا پهلوی خودشو کشت، مامان بابای شاگردم طلاق گرفتن و اون دیگه نمیاد، مامان اون یکی شاگردمو شوهرش زد، ... چقد دوست دارم نباشم؟ میفهمید چه قد سخته آدما بمونن و اینا رو ببینن؟ جریمه ی چیو میدیم؟

"مرا گر خود نبود اين بند،
شايد بامدادي همچو يادي دور و لغزان،
مي گذشتم از تراز خاک سرد پست..."

Dreams Again!

تمام مکالمات روزمره ام حول حوش عروسی میگذره ٰ از وقتی چشمو باز میکنم ، هر کی رو میبینم، همکار، دوست ، آشنا
ولی وقتی میخوابم
میرم تو یه دنیای تخیلی که شدیدا تحت تاثیر سریالای Flash Forward, Hero, V میباشد! یا دارم تو هوا شیلنگ تخته میندازم یا میمیرم از خواب میپرم!

Dreams!

دیشب تو اتوبوس بی ار تی بودم که به یه گروه از این بسیجیا که حماسه سازی کرده بودن و راهپیمایی میکردن بیلاخ دادم، چشام زوم شد رو یکیشون که پسر هفده، هیجده ساله ای بود و قیافش مث این شهیدایی بود که تو تلوزیون نشون میدن؛ بعد یه پراید وایستاد پشتشون و یه اکیپ ریختن پایین به رقصیدن و من تشویق میکردمشون، در همون حالت جو گیری راه افتادم سمت پایین خیابون که یه دکه ی حاوی سرباز توش بود، سرک کشیدم ببینم پره یا خالی که لوله ی یه تفنگ که تک تیر اندازا تو فیلما میگیرن دستشون اومد بیرون از پنجرش

یارو چهار پنج تا تیر شلیک کرد به اون پرایدی ها و من که خشکم زده بود لوله ی تفنگ رو دیدم که چرخید سمتم، حس کردم وقتی ششم سوراخ شد و به جای هوا از توش خون اومد تو گلوم، یه طرفِ شال سیاهه که سرم بود رو هوا تاب میخورد و خودم داشتم حرکت آهسته از جلو می افتادم رو زمین؛ همه ی اینا حرکت آهسته و خیلی واقعی و جالب بود ولی هما بغلم رو دور معمولی داشت میگفت: آخی! الهی بمیرم درد داره؟

/ـ\

همکارای ما امروز رفتن جلوی مجلس اعتصاب

Hobby!

تفریح جدیدم شده بچپم تو اتاقم، همه پنجره ها رو باز کنم و لباس قرمزمو بپوشم، فولدر نوستالوژیکم رو باز کنم با آهنگای خاطره ای نیم ساعت چمباتمه بزنم یه گوشه خودمو خفه کنم تو دود

چمن آب بده گان

چمن آب بده هم نشدیم
جناب وزیر
ما داشتیم ریشه ی این تخم سگای شیش ساله مملکتتان را آبیاری میکردیم که آمدید در تلوزیون ملیتان ریدید بِهِمان

پی نوشت:
داستان ما توی این وبلاگ تکراریست که یک گاگولی بودیم گاو مانند که به دلیل سرنوشت یا هر کوفتی که نمیدانیم چه بود، که چه بد بود، در مسیر معلمی قدم گذاشتیم
آری ما!
بعد از 7 سال معلم ورزش و کامپیوتر بودن فهمیدیم که این ها برای فاطی که ما بودیم تنبون نمیشده و باید معلم یک چیزی بشیم که برایمان بیمه رد کنند تا همه بدانند ما در آن جا مشغول به کاریم! این بود که ، ... به رشته ی خودمان دبیری زبان انگلیسی رفتیم؟! خیر، مربی پیش دبستانی شدیم!
پارسال ما را به همراه چمن آب بده ها (سرایدار و جارو کن و ... ) یک جا بیمه نمودند، مدیر سیصد تومان به خانوم بیمه کننده که با آموزش و پرورش قرارداد بسته بود میداد و ایشان با کم کردن حق بیمه و حق خودشان (!!!!!!!!!!!) صد و چهل و هفت هزار توان به اینجانبان میدادند!
حالا امسال آقای وزیر فرمودند این کارشان غیر قانونی بوده و چمن آب بده ها استخدام شدند و ما چون غیر قانونی بودیم هنوز تکلیفمان روشن نیست

پی نوشت دو:
این ها را نوشتم برای آن هایی که گه گیجه شده اند و نمیگیرفتند تلاوت های این مرتیکه چی به چی بوده!

DiaRy

من ميگفتم و كسي حرفم رو نميفهميد، زده بودم زير گريه و بقيه فكر ميكردن به خاطر اون موضوع بيخوده گريه ميكنم، بعد من گريم شديد تر ميشد.
دوست داشتم ياد گرفته بودم اگه كسي گفت بالا چشت ابروهه دريده بازي درآرم و حسابشو برسم

Shit

يه وقتايي تو زندگي هست كه يه قسمتي از آدم جدا ميشه
مث اون موقع تو روشنگر، كلاس خاليِ پيش نماز خونه
مث اون روز جلو مترو مصلي
مث اون شب جلو سينما زندگي
مث پري شب تو خونه
آدم ميشينه وسط يه مشت گه
دوست داره گم شه

گزينش

ساعت 8:30 صبح است و من نيم ساعتي زودتر رسيدم، توي راهرو، روي صندلي هاي پلاستيكيِ به هم چسبيده كنار معدود آدم هايي كه فكر كرده اند اگر قبل از آقايون و خانم هاي اداره چي بيايند كارشان هم زودتر انجام ميشود داريم به صداي تلاوت آيات قرآن گوش ميدهيم كه از 8 تا 8:45 دقيقه هر روز در نمازخانه برگزار ميشود؛ اين را تا زمان شروع مصاحبه چندين باري روي كاغذ هاي متعدد روي در و ديوار خوانده بودم.
داشتم صورتم را آب ميزدم تا يادم بره چقدر خواب آلودم كه يك زنيكه اي نصفه ي پايين چادرم را بالا كشيد و راضي از نجات چادرم از نجسيجاتِ راهروي دستشويي لبخند نكبتي زد و يادم آورد كه چادرم را جمع و جور كنم.
ده دقيقه به 9 بود كه خانم گزينش چي در اتاقش را باز كرد، خودم رو با سرعت جت به در رسوندم و دو سه باري در زدم، آن طرف ترجيح دادند در را باز نكنند و من سمج بودم، صورت زنك در حال جمع و جور كردن چادر جهت رو گيري پيدا شد و فرمود رو به رو بايستم تا 5 دقيقه ديگر. داشتم فكر ميكردم اين پنج دقيقه مهلت چه كار مهمي بود؟ زنك را در حالات مختلف ميديدم، در حالي كه چادرش را زير سينه هايش جمع كرده دارد پرونده ي خرداد ماهم را بيرون ميكشد تا ببيند چرا يك بار ديگر مرا به اينجا كشانده؟ ساختمان يك مدرسه ي قديمي با راهرويي كه درهاي كرمِ تقريبا قديمي دارد، آدم هاي يك شكل كه پشت ميزها و صندلي هاي يك فرم چندين ساعت عمرِشان را كنار هم سپري ميكنند و شايد چشم ديدن هم را ندارند ... يك زن از جلويم رد ميشود و ميچپد توي اتاق مدير، به بهانه خواندن بروشور مزخرف سخنان خامنه اي سرك ميكشم توي اتاق، ميز بزرگي كه بيشتر جا گرفته تا كار آمد باشد، گلدان بزرگ، پنجره نور گير كه از آفتاب اتاقش گُر ميگيرم و مردي با جارو تصويرم را به هم ميريزد.
زنك كله اش را از اتاق بيرون كرده و فكر ميكند چه طور صدايم كند، نگاهم را رويش خيره ميكنم و لبخند ميزنم و با دست دعوتم ميكند.
اينجا از اتاق مدير كوچكتر است و نور گيرش رابا كركره ي كلفتي گرفته اند، ميز متوسط با كارايي ميز كوچك، تابلو اعلانات با كاغذِ تبريك رمضان كه طرح خوش نقشي دارد.
نام؟ نام خانوادگي؟ شناسنامه ام را ميخواهد و ميدهم، سري پيش يادم رفته بود و فكر كرده بودم خبطِ بزرگيست؛ كه نبود، نام و نام خانوادگي ام را با نام پدر از رويش مينويسد و صفحه دوم را چك ميكند كه سفيد است.
ميپرسد كه اعتقادم به حجاب چيست و فكرم را از روي سوالات احكام كه از ديشب خودم را برايشان آماده كرده بودم پرت ميكنم بيرون و شصتم خبر ميدهد كه دو سه ساعتي مثل سري پيش صحبت ها من باب چادر و حجاب خواهد چرخيد
من به حجاب اعتقاد دارم
خوب يكي اعتقاد داره ولي خوب معتقده كه روسري جزو حجاب نيست يا اشكال نداره اگر نامحرم اندامش رو ببينه و ...
خوب من به روسري و حجاب اعتقاد دارم،‌سال 81 كه گزينش شدم ازم پرسيدن حجاب نماز با حجاب بيرون چه فرقي داره كه چون بلد نبودم بهم كتاب حجاب آقاي مطحري رو معرفي كردند و خوندم و خيلي روم تاثير گذاشت. البته فهميدم كه در حجاب نماز گردي صورت بايد معلوم باشه و در حجاب بيرون مانعي براي پوشاندنش نيست.
كتاب را سال 81 نخواندم و موقع امتحان با تقلب قبول شده بودم.
....
...
ساعت ها حرف
ايشان فرمودند كه گزارش شده اينجانب در محل كار ساعد دستم معلوم بوده و از زيور آلات استفاده ميكردم كه اين باعث تحريك مردان محل كارم بوده است، فرمودند آرايش ميكنم و مانتوي تنگ مي پوشم و موهايم معلوم است كه اين ها باعث تاثير منفي روي بچه ها است كه از من الگو ميگيرند.
فرمودند متوجه بي غيرتي مردها در سطح جامعه شده ام؟ اين به خاطر اشخاصي مثل من بوده كه از بچه گي الگوي بدي بوده اند و خانواده هايي كه آموزش غيرت نداده اند و حالا پسر هايشان لباس هايي ميپوشند كه با يك عطسه بالا ميرود و خط باسنشان معلوم ميشود.
همچنين بنده را مطلع كردند كه روزه و نماز هايم به دليل ريمل ديشب كه زير چشم هايم مانده بود و پاك نشده بود باطلند و اين امر را با كشاندن دستمالي زير چشم هايم ثابت كردند، از بنده دستنوشته اي گرفتند من باب اينكه اين جلسه در من تاثير وافري داشته و من از امروز به بعد در پوشش چادر در جامعه ظاهر ميشوم تا فرزندان انقلاب با ديدن منِ‌ حقير در اين خيابان و آن خيابان دچار دو گانگي نشده و ريا را نياموزند.

FU

اين حس مزخرف امروز رو خيلي وقت بود نداشتم
آموزش پرورش ايز نات ماي تايپ
باشد كه ماي تايپ پيدا شود
بياييد بشاشيم به اين مملكت